|
| << Vorige Volgende >> |
Dag 10: Fort William-Dornie |
Dinsdag 9 september 2003 |
| J-P voelt zich gelukkig weer wat beter, zeker na een stevig ontbijt met gegrilde tomaat, scrambled eggs en veel toast. Perfect. We willen hier nog wel een nachtje blijven, maar dat kan helaas niet (alle kamers vol). Weer al onze troep (we hebben belachelijk veel bij ons, zelfs al zouden we kamperen) opgeladen dus en off we go. |
 |
|
Het is intussen wel gestopt met regenen, al ziet de lucht er nog erg dreigend uit en is de weg nog zeiknat. Eerst rijden we een stukje terug naar het zuiden om daar een rondje rond Loch Leven te rijden.
|
 |
 |
| We nemen nog even een kijkje bij Glen Coe, maar het zicht is verre van optimaal en de weg is nog altijd vervelend druk. Snel maar weer terug richting Fort William dus. |
 |
| We nemen het pontje naar Corran, op het schiereiland Ardgour. Het zijn zo'n beetje onze laatste ponden die we aan de tolmeester geven (vergeten te pinnen in Fort William). |
 |
 |
|
J-P voelt zich nog niet tiptop en wil het allemaal zo kort (en droog) mogelijk houden. Richting Strontian is dus het plan. Maar die weg is vrij groot en als ik een leuk zijweggetje zie, krijg ik J-P toch mee. Het is de B8043 langs Loch Linnhe, wat eerst ook lekker zo'n hobbeldehei is, als een fietscrossbaan. Het is nog best een stukje kronkelen voor we bij het water uitkomen.
|
 |
 |
|
Een roofvogel (ben er niet helemaal zeker van of het een buizerd was) vliegt op net als ik erlangs kom. Had 'm niet eens gezien.
|
 |
 |
 |
|
De weg krijgt op een gegeven moment niet alleen veel grind, maar ook grote lappen gras in het midden. The closest we will get to a gravel road...
|
 |
|
Richting Loch Uisage is men een geheel nieuwe weg aan het aanleggen. Jammer, die zal wel een stuk breder worden. Vanwege de opkomende regen hebben we onze knaloranje regenpakken over het goretex pak aan gedaan.
|
|
Alsof we erom gevraagd hebben, barst er al snel een flinke bui los. De wegwerkers, ook in knaloranje, schijnen te denken 'Heee, een van ons, maar waarom op een motor???' De weg is door de werken erg vuil, het zicht is slecht door de regen, dus we doen het heel heel rustig aan. Bovenop alweer uitzicht op een loch en de regen is alweer gestopt.
|
 |
|
Langs de noordzijde van Loch Sunart rijden we via Strontian naar het westen. Tussen de bossen is alles zeiknat. Het ruikt hier erg sterk naar de zee. Heerlijk hoor. We laten het meest westelijke punt van het Britse vasteland (Point of Ardnamurchan) links liggen en blijven op de A86 rijden, nu naar het noorden. Deze weg biedt een prachtig uitzicht over de Sound of Arisaig, zeker met de inmiddels weer uitbundig schijnende zon.
|
 |
 |
|
Ook Shears-bussen weten deze plek te vinden, grrr. Ik denk vrij willekeurig 'Saint-Tropez', vanwege de combinatie van zon en blauwe zee, helwitte bootjes, roze heide (...) en bruine rotsen. Helaas moeten we nodig tanken en pinnen, waardoor we niet door durven te rijden naar Mallaig. Misschien is er geen benzine daar en zeker te weten geen contant geld meer voor de ferry naar Skye (waar we uiteindelijk naartoe willen, denken we). Dus dan maar weer terug naar Fort William via de A830, een hel van een weg wat mij betreft, waar ze vergeten zijn wat echt mooie bochten in te leggen, in het tweede deel dan.
|
 |
|
Dit schijnt volgens mensen met racemotoren een van de topmotorwegen van GB te zijn, maar met mijn Dominator en de daarbij behorende topsnelheid is er helaas niets aan. Ach ja, je raakt ook tamelijk verwend hier.
|
 |
|
In Fort William vinden we een pomp met de eerste niet-vriendelijke Schot(se) (of eigenlijk de tweede, als die B&B-waardin ons niet moest). Ze heeft me ook sandwiches van gisteren verkocht, zo blijkt later, dus ik ben niet blij. Om te pinnen moeten we nog even naar het drukke centrum.
|
|
Omdat er weinig andere keus is, nemen we rode wegen in de richting van Eilean Donan. Gezien het feit dat ik een flinke hoofdpijn heb (te laat gegeten en te weinig gedronken), vind ik het wel best allemaal. Als de weg maar niet te veel stuitert ;-) We stoppen bij een oorlogsmonument aan de A87, waarvandaan je bij goed weer een goed zicht hebt op de hoogste berg van het Verenigd Koninkrijk, de Ben Nevis.
|
 |
 |
|
Als we net weer weg willen rijden, komt een Nederlander buurten. Al snel zijn we vele anekdotes verder, want deze mensen zijn hier al voor de tiende keer op vakantie. Ze zijn nog enthousiaster dan wij :-)
|
|
We weten ons toch los te rukken van de enthousiaste verhalen en komen al snel in een gigafile terecht, naar Schotse maatstaven dan. We hebben al een aantal brandweerwagens voorbij zien komen en een motorrijder uit de andere richting maant ons traag te rijden. Eerst rijden we nog wat langs de file, want achter aansluiten is minder prettig en uit de andere richting komt er bovendien absoluut geen verkeer. Tot er een bus uit de andere richting komt :-)
|
|
Oorzaak dan deze opstopping is een tegen een boom geparkeerde landrover. Als alles is gaan rijden, blijft de weg natuurlijk vrij druk, met al dat opgestroopte verkeer. Zelfs na de splitsing Inverness/Kyle of Lochalsh (Skye) is het nog vrij druk. Dan maar even een plaspauze, anders blijf je inhalen. En het wonder geschiedt: we hebben de weg hierna weer voor onszelf. Een enkele vrachtauto duikt voor ons op, maar die singaleert netjes zodra wij erlangs kunnen. Ideaal. Namiddagzon op de Five Sisters is prachtig. Dit is weer zo'n van-dik-hout-zaagt-men-planken-weg, maar het uitzicht is zoals steeds schitterend.
|
 |
 |
 |
| We rijden nog altijd met onze regenpakken aan, waarmee we hooguit tien minuten regen hebben opgevangen. Zware regen, dat wel. Eilean Donan Castle is net dicht, maar je kunt het goed van alle kanten bekijken: langs de kade loopt een wandelpad.
|
 |
 |
|
Het plan is om in de buurt een B&B te zoeken en dat lukt vrij letterlijk: vanuit de achtertuin van de B&B heb je vrij zicht op het kasteel en je loopt er in twee minuten naartoe. De eigenaar van de B&B heeft een R6 staan op de speciale motorparkeerplaats, een plaat beton temidden van het grind. Hij heeft die motor sinds 2 dagen. Als J-P vraagt waarom, zegt z'n maat dat ie hiervoor een R1 had, en: 'He just couldn't handle it'. Haha. Hij wil ons wel naar een bandenboer doorverwijzen, want J-P z'n band wordt wel erg kaal (wat wil je ook met al die kampeerspullen die we nu toch weer niet gebruiken). Bandenboer zit alleen wel erg ver weg ;-) Dan toch nog maar even wachten.
|
 |
 |
|
Die man is wel een grappig type voor een B&B, type ruwe bolster, blanke pit, met een Schotse vlag op z'n arm getatoeëerd. We gaan nog even eten in het plaatselijke hotel/restaurant/pub. Daarna nog even naar het kasteel, waar je helemaal rond kunt lopen na sluitingstijd.
|
 |
 |
| << Vorige Volgende >> |