|
| << Vorige Volgende >> |
Dag 18: Vergeten glens |
Woensdag 17 september 2003 |
| Ook vandaag maar weer een lekker stukje alleen rijden, aangezien dat gisteren zo goed bevallen was :-) In onze eigen streek (Zeeuws-Vlaanderen) kom ik nooit zover als ik alleen ga rijden, maar misschien ligt dat ook wel aan de attractiewaarde en mijn gave om altijd op de meest oninteressante wegen en in woonkernen uit te komen tijdens mijn zwerftochten? Dan is dat in dit deel van Schotland beter geregeld: daar kun je gewoonweg niet verkeerd uitkomen, vrijwel alles is leuk om te rijden. |
| Alweer een zonnige ochtend en ik begeef me in de richting van Edzell, waar vroeger een enorme Amerikaanse legerbasis was. Het grootste deel van dat terrein is nu te koop. De huizen van de medewerkers zijn allemaal verkocht. Achter het prikkeldraad staat nog een groengekleurde legerkerk. Verder enorme landingsbanen mét verlichting. Ze zouden er zo weer alles op kunnen pakken, zo lijkt het. Vlakbij Edzell Castle ligt een oude begraafplaats met grafzerken die een aantal eeuwen teruggaan. Ze zijn soms moeilijk te lezen, want de elementen hebben hier vrij spel. |
 |
| Via kleine kronkelweggetjes rijd ik westwaarts, om weer een doodlopende glen noordwaarts in te rijden, langs West Water naar Waterhead. Hier zit echt helemaal niets behalve een paar boerderijen en een enkel woonhuis. De schapen en de koeien gaan dan ook niet erg vlot aan de kant hierzo. Ze staren je zo lang mogelijk aan om pas op het laatste moment het hazenpad te kiezen. Geeft niet hoor, ik kom hier ook maar voor m'n rust :-) Het lijkt hier zelfs wel alsof de kleinere vogeltjes geen haast hebben om weg te komen en het lijkt bijna alsof ik er een paar aanrijd. Ongelofelijk hoe besloten het hier is, een prachtplek. |
 |
 |
| Aan het eind van de weg is een parkeerplaats met de toegang voor een wandelpad. Vandaag wordt er echter gejaagd, dus er hangt een waarschuwing. Links zie ik een bruggetje met een naambord en ik denk even dat het om de naam van het water gaat, er staat namelijk West Water. Dom natuurlijk, want als er hier dat soort kleine naambordjes staan, dan gaat het altijd om de naam van de boerderij en is het dus privéterrein. Tegen de tijd dat ik me dat realiseer ben ik echter het holder-de-bolder-bruggetje al over en sta ik oog in oog met de boer in z'n landrover :-) |
 |
| Ik beloof 'm dat ik snel rechtsomkeert zal maken en hij zegt iets in de trant van 'You've come down a dead end anyway', niet begrijpend wat iemand er in ziet om zomaar kilometerslange doodlopende weggetjes in te rijden en weer terug :-) |
| In een klein slingertje tussen Fern en Ogil ligt een plas waar zo te zien wel meer dan tien dodaarsjes (heel lieve kleine eendjes) op ronddobberen. Ik stop om te proberen ze van een klein beetje dichterbij te bekijken (verrekijker weer eens vergeten), dus ik zet een paar stappen en knip...alles vliegt op! Echt niets geen mensen gewend hier, die wereldvreemde beesten ;-) Wel jammer, want ik had er nog nooit zoveel bij elkaar gezien. Als ik ergens langs een heggetje rij, ruik ik dat ie pas is geknipt en denk ik bij mezelf 'echt zo'n Britse verkeersclue, ruik je dat de heg pas is geknipt, verwacht dan om de volgende bocht de snoeimachine'. En inderdaad, de heggensnoeier staat om de hoek en blokkeert de hele weg :-) De snoeimeneer steekt vijf vingers op. Hij wil nog even vijf secondjes om z'n stukje af te maken ;-) |
 |
| Bij Cortachy kun je het kasteel van de Ogilvy-clan tussen de bomen door zien liggen. Bij dit kasteel hoort een enorm landgoed met veel monumentale bomen. De openbare weg snijdt er dwars doorheen (er loopt een tunneltje onder de weg door). Het schijnt dat een deel van het landgoed is voorzien van wandelpaden en geopend is voor publiek. |
 |
 |
| Ik zoek Glen Prosen weer op en neem dit keer niet dezelfde weg terug, maar maak een lus. Je kunt op een gegeven moment namelijk aan de andere kant van de rivier terugrijden. Een heel gaaf, smal weggetje dat terugdraait naar Pearsie. Vervolgens verder in de richting van Balintore. Een heel smal weggetje tussen twee heuvels door. Rechts boven me cirkelen twee buizerds. Ik zet de motor stil om hier even van te genieten. Zoals altijd verwijderen ze zich zodra ik stop, dan maar gewoon even genieten van hoe stil het hier is :-) |
 |
| Balintore Castle was ik weer helemaal vergeten tot ik het zie. Gail had me verteld over een spookachtig, vervallen kasteel, maar in de uitbundige zonneschijn ziet het er nog best vriendelijk uit (muhahaha). |
 |
| Terug langs de brown en white cathertuns. We eten 's avonds in de pub naast de deur, waar we nog lang napraten over herten, geluk, pech en karma. Daarna nog even langs de Tesco voor boodschappen voor morgen, picknicken!
|
| << Vorige Volgende >> |