|
| << Vorige Volgende >> |
Dag 6: Rondje Whisky Country |
Vrijdag 5 september 2003 |
|
Voor vandaag hebben we een lange route gepland, dus we vertrekken al om half negen. We rijden eerst naar Montrose, via een weg vol scherpe bochten, die stuk voor stek net iets scherper zijn dan je op het eerste gezicht denkt. Of het lijkt zo, omdat ik nog niet helemaal wakker ben ;-) Vanuit Montrose rijden we naar Stonehaven. Het is een weg met een groene rand, maar niet echt opwindend om te rijden. Wel blijkt de zon zo vreemd op het water te schijnen dat ik pas laat doorheb, dat we vanaf de weg gewoon de zee kunnen zien! Het is dan ook een beetje mistig en de zee heeft gewoon dezelfde kleur als de mist. Tot de zon op het water schijnt. Opeens glinstert dan de nep-mist!
|
 |
|
Dunnotar Castle is onze eerste bestemming en er zijn nog helemaal geen bezoekers. Veel vogels wel, met name zwaluwen en ordinaire meeuwen. Aan de gaten in het zand te zien, zitten er hier ook veel oeverzwaluwen in de zomer, te gek! Het kasteel ziet er geweldig imposant uit en de kliffen hier ook. Ooit werden de kroonjuwelen hier in veiligheid gebracht. Niet zo'n gek plan, gezien de bereikbaarheid van dit kasteel. |
 |
|
Voor het eerst ga ik vandaag met het roadbook rijden. Net zo handig, aangezien ik gisteren op aanwijzingen van John de route heb uitgeschreven. Kan ik meteen uitvinden hoe handig ik een en ander heb genoteerd. We rijden naar Stonehaven, waar ze van de toegangsweg maar een eenrichtingsweg hebben gemaakt, aangezien het wegdek aan de rechterkant deels is weggeslagen. We nemen dan de A957, een lekkere kronkelweg, dan linksaf richting Strachan, bij Glen Dye. Dit is weer zo'n popperig landschap dat aan Glen Clova doet denken, met kleine zanderige heuveltjes en een klein meertje.
|
 |
|
Bij Alford merk ik de tekortkomingen van mijn routeomschrijvingen. Er hadden wat meer plaatsnamen moeten staan. Gelukkig geen ramp, keren kan ook altijd nog ;-) De A941 van Carach naar Dufftown is 'a cracker of a road', zoals ze dat hier zeggen. Ik kom van het enthousiasme zelfs in de verleiding behoorlijk veel te hard op bochten af te gaan, maar dat is met dit asfalt eigenlijk nooit een probleem, aangezien je de motor moeiteloos nog wat platter kunt gooien.
De verleiding om toch een wat te ruime bocht te maken, aangezien er toch amper tegenliggers zijn, blijf ik maar onderdrukken. Het is hier desolaat en op de hoogvlakte behoorlijk kil, zoveel wind als er staat. Het zonnetje verschuilt zich even.
|
 |
|
We zijn dan aangekomen in whisky country, met overal bordjes die je naar distilleries verwijzen. Ik heb er al eens eentje bezocht en J-P heeft er geen bovenmatige interesse in, dus we slaan die attractie maar over. Via de B9102 zakken we af langs de Spey. Het dal is heel breed, maar wij rijden meestentijds tussen de bossen langs de rand van het dal. Bij elk doorkijkje het dal in heb ik steeds heel erg het gevoel dat ik naar een whiskylabel kijk, hoewel ik niet eens zou kunnen zeggen of er wel whisky's zijn met een landschap op het etiket. :-)
|
 |
|
Veel leuke kleine bochtjes hier, wel verraderlijke knijpers af en toe. Er staan veel bordjes langs te weg om te waarschuwen voor overstekende rode eekhoorns. Die beestjes zijn hier erg zeldzaam geworden, verdrongen door de uit Amerika afkomstige grijze eekhoorn.
|
 |
|
In Grantown-on-Spey stoppen we bij een tearoom met een enorm popperig interieur. Op kleine tafeltjes staat het servies klaar op alle hoeken van het tafeltje. Erg voorzichtig manoeuvreren! Ik neem een scone en J-P een cheese-pickle sandwich. Hij krijgt er nog wat chipjes bij ook! Leuke combi. De muziek is nogal traditioneel en het grappige is dat er een gammel keyboard als instrument is gebruikt. Het lijkt wel telefoonpauzemuziek. Hoewel het onbeleefd is, valt er niet meer te ontkomen aan de slappe lach...
|
 |
|
Net als we weer op de motor zijn gestapt, op zoek naar een pomp, zien we het Duits-Nederlandse echtpaar van de boot. Wat een toeval! Zij zitten bij Inverness in een B&B. Het lijkt ons leuk om Amulree nog eens te rijden, dus plannen we vanuit Grantown een stukje rode weg. Nou ja, 'een stukje'... Het blijkt wel 75 kilometer te zijn, dus dat valt best tegen, zo saai recht als die weg is. Deze A9, de belangrijkste noord-zuid-verbinding in deze streek, schijnt 1 van de gevaarlijkste wegen van Schotland te zijn. De rijbanen zijn erg breed, maar het is gewoon tweebaans. Toeristen denken gezien die breedte algauw dat het een echte snelweg is. Het is er druk, dus soms moet je lang wachten voor je in kunt halen. Langs de kant staan borden met teksten als 'Frustration kills. Please allow overtaking'.
|
 |
|
De ontsnapping, de afrit naar Trinafour is gemakkelijk te missen. We zitten tegen die tijd op de dual carriageway. Dat heeft alles weg van een snelweg, dus met gescheiden, dubbele rijbanen, maar de afritten zijn zonder uitvoegstrook, dus ultrakort en je kruist gewoon de andere banen als je rechtsaf moet. En iedereen rijdt zo'n 120. Oppassen geblazen dus. Eenmaal afgeslagen richting Trinafour is het gelukkig weer genieten van piepkleine weggetjes.
|
 |
|
Bochtjes draaien bij Amulree.
|
 |
|
Ook de haarspelden rijden we natuurlijk weer!
|
 |
| Via Alyth en Kirriemuir rijden we weer terug naar Luthermuir. We kennen de wegen hier ondertussen al behoorlijk goed, dus is het vegen geblazen, zeker als er een 'boy racer' in een Golfje ons probeert bij te houden. Op de rechte stukken trekt ie steeds weer goed bij. Dat we nog niet alles even goed hebben onthouden, blijkt als we voor de tweede keer onverwacht plakken grind tegenkomen in dezelfde bocht. Gelukkig ben ik vandaag in vorm, dus kan ik lekker precies tussen de repartiestukken remmen en kan in de bocht het gas er alweer op. Heerlijk als alles precies goed lukt.
|
|
's Avonds maak ik nasi en kookt Gail chicken tika en chicken korma. Chicken tika is tegenwoordig het populairste gerecht in het Verenigd Koninkrijk, waar ooit fish en chips het meest geliefd waren. John en Gail maken zich erg kwaad als Schotten zelf steeds weer tegen toeristen over haggis beginnen, terwijl de 'Indiase' schotels verreweg het populairst zijn. 'Indiase' tussen aanhalingstekens, want uiteraard is een en ander in de loop der jaren aan de Britse smaak aangepast, net als het Chinese eten in Nederland.
|
| << Vorige Volgende >> |